Loading...

Moeten netbeheerders stoppen met laadpalen?

Deze week worden in het parlement rondetafelgesprekken gehouden over de nieuwe wet “Voortgang energie transitie” waarin ook de rol van netbeheerders wordt vastgelegd.

Volgens de Consumentenbond en de VEMW, belangenclub van grote energie en waterverbruikers, moeten netbeheerders stoppen met allerlei nevenactiviteiten zoals investeringen in laadpalen en andere duurzaamheid activiteiten. Volgens beide organisaties bestaat, mede door deze activiteiten, inmiddels een derde van de energierekening uit netbeheerkosten. De Consumentenbond geeft aan dat het investeringen zijn met een enorm risico. Zo is nog niet gezegd dat elektrische auto’s daadwerkelijk de toekomst zijn, voor het zelfde geld rijdt iedereen straks in een brandstofcel of waterstof aangedreven auto, aldus de Consumentenbond.

Onvoldoende kennis

Ik begrijp de bezorgdheid van beide vertegenwoordigers. Ze zijn bang dat nutsbedrijven investeren in risicovolle activiteiten zoals in het verleden ook is gebeurd bij woningcorporaties zoals Vestia. Maar door te zeggen dat de elektrische auto misschien helemaal niet succesvol wordt, laten ze ook zien over erg weinig kennis van de markt te beschikken. Het zou best kunnen dat er in de toekomst naast elektrisch via een batterij, ook elektrisch via een brandstofcel gereden gaat worden, maar door te twijfelen aan het succes van de elektrische auto maken dergelijke organisaties zich echt ongeloofwaardig.

Samen werken aan energietransitie

Netbeheerders zijn, volgens mij, juist een hele belangrijke partij in de energietransitie. Energie wordt allang niet meer alleen geleverd via het net. Huishoudens wekken zelf energie op, er wordt direct zonne- en windenergie geleverd door bijvoorbeeld boeren en door het groeiende aantal elektrische auto’s zorgen deze niet alleen voor een grotere vraag maar kunnen deze ook functioneren als opslag voor duurzaam opgewekte energie.

Een goed voorbeeld van samenwerking tussen netbeheerders, gemeente en commerciële partijen is het project in de Utrechtse wijk Lombok. Hier wordt lokaal energie opgewekt door buurt-inkoopacties op zonnepanelen en plaatsing van deze panelen op buurtgebouwen zoals scholen. Daarnaast zijn er oplaadpunten geplaatst die kunnen laden en ontladen via “vehicle to grid” en is er een deelauto-programma opgestart met de volledig elektrische Renault ZOE. Het project is inmiddels zo succesvol dat het project wordt uitgebreid naar 5 omliggende wijken.

Vehicle to grid

Wanneer slimme laadpalen voor elektrische auto’s worden gekoppeld aan zonnepanelen op de omliggende huizen van bewoners, daken van bedrijven en, zoals gezegd, openbare gebouwen zoals scholen, dan wordt er gesproken van Vehicle to Grid. De publieke oplaadpalen kunnen de accu’s van elektrische auto’s laden én ontladen waardoor de auto kan worden gebruikt voor energieopslag. Dit maakt het voor netbeheerders mogelijk om veel beter in te springen op de vraag en het aanbod van de steeds onvoorspelbaardere energiebehoefte van consumenten en bedrijven.

Ik kan begrijpen dat, nu lokale overheden, zoals provicies, geen belang meer hebben in netwerkbedrijven, consumenten zich zorgen maken over investeringen in dergelijke projecten. Wat is het risico en behoort dit wel tot de kerntaken? Toch denk ik dat dergelijke initiatieven niet mogen ontbreken; netbeheerders beheren nu eenmaal de infrastructuur en zijn daarmee essentiele partners in de energie transitie.

By Jobert Cornelis|januari 13, 2017|Overheid en fiscaliteit, Techniek|0 Comments

About the Author: Jobert Cornelis

“Sinds enkele jaren ben ik gefascineerd door de wereld van elektrische voertuigen, elektrisch laden en alternatieven voor het gebruik van fossiele brandstoffen. Ik merk dat de markt nog ondoorzichtig is en men veelal vervalt in allerlei technische termen. Als we willen dat de markt door een breed publiek omarmd wordt dan vereist dat een uitleg in duidelijke taal.

Dat is ook de missie in onze blog en nieuwsbrieven, interessant, uitleg vanuit de praktijk en in begrijpelijke taal.”

Leave A Comment